امروز جمعه نیست ولی دلشکسته*ام
زیرا به انتظار ظهورت نشسته*ام
شنبه ای است تلخ ، نه شنبه ی سیاه
یک جمعه‏ی جدید خیال تو، اشک و آه
آقا، شکسته بغض قلم را غم زمین
بگذار تا بگویم از این قرن آهنین
از التهاب نقشه‏ی جغرافیای شوم
از مرزهای له شده در سایه‏ی هجوم
از برج*ها که در تب افسانه*ای مدرن
تبدیل می*شوند به بتخانه**ای مدرن
از خشم بمب*های اتم، نقشه*های جنگ
اندیشه*های وحشی تیمورهای لنگ
از فصل خواب و وحشت کابوس*های شوم
تکثیر بی*نهایت ویروس*های شوم
از مرگ اعتماد به دست شغادها
از غفلت بهار، شبیخون بادها
دارد دوباره قلب قلم تیر می*کشد
تاریخ را چه تلخ به تصویر می*کشد
حالا زمان به مرز تحجر رسیده است
یعنی که فصل مرگ تفکر رسیده است؟!
در هر بهار رویش پائیز را ببین
تکرار تلخ، یورش چنگیز را ببین
تکرار تلخ فاجعه، تهدید، انفجار
آیین جهل، زنده بگوری و انتحار
آقا ببین تهاجم اصحاب فیل را
فرعونیان خفته در امواج نیل را
در جست و جوی هیچ تب جنب و جوش را
تزویرهای این همه آدم فروش را
دیگر شکسته حرمت سنگین نام*ها
در عصر انتقام، ترور، قتل عام*ها
حالا بت بزرگ تبر را شکسته است
دروازه‏ی حقوق بشر را شکسته است
نمرودها دوباره خدای زمین شدند
بت*ها، پیمبران دروغین دین شدند
حالا درون قصه‏ی مادر بزرگ*ها
‏یوسف رها شده است در آغوش گرگ*ها
حتی قطار آدمیت واژگون شده است
ایثار رنگ باخته، نوعی جنون شده است
قانون ظلم در رگ تاریخ جاری است
دنیا هنوز در هوس برده داری است
عصر مدرن وارث مشتی ژن است و هیچ
اندیشه*اش تصرف اکسیژن است وهیچ
دارد دریچه*ها همه مسدود می*شود
سر چشمه‏ی امید گل آلود می*شود
ما مانده*ایم وحسرت نانی کپک زده
با سیب*های سرخ جهانی کپک زده
ما مانده*ایم و صفحه‏ی شطرنج زندگی
با مهره*های له شده از رنج زندگی
ما ماند*ایم و حسر ت تفسیر انتظار
ما مانده*ایم و بغض گلو گیر انتظار
ده قرن انتظار، نه، ده قرن خون دل
آقا چه*ها گذشته به تو؟ مانده*ام خجل
آقا بگو، بگو که تو از ما چه دیده*ای؟!
آری بگو، بگو که چه از ما کشیده*ای؟!
ما در یقین به سینه‏ی خود مهر شک زدیم
حتی به زخم وا شده‏ی تو نمک زدیم
یک عده جیره*خوار مدرنیسم*ها شدیم
در جنگلی به نام تمدن رها شدیم
یک عده هم جدا شده از عصر آ*هن*اند
حرف از ظهور پست مدرنیسم می*زنند
حرف از ظهور پوچی و تردید بی*دلیل
مرگ حقیقت وخرد و سنت اصیل
یک عده در گرسنگی و فقر سوختند
ایمان به نرخ لقمه‏ی نانی فروختند
یک عده با یزید و معاویه ساختند
قرآن به روی نیزه نشاندند و باختند
یک عده از حقیقت تو دور مانده*اند
در انتظار یخ زده محصور مانده*اند
مفهوم انتظار تو را ترک کرده*اند
آیا دعای عهد تو را درک کرده*اند؟
گفتند: انتظار همان بی*قراری است
تنها دعا و گریه وشب زنده*داری است
مفهوم انتظار تو این چند واژه نیست
آقا خودت بیا و بگو انتظار چیست؟
این دردها حکایت و افسانه نیستند
تنها شکایتِ دل دیوانه نیستند
این دردها حقیقت مسموم عالم*اند
شمشیرهای آخته‏ی ابن ملجم*اند
از فرقه* فرقه تفرقه دلخسته*ایم ما
ده قرن می*شود به تو دل بسته*ایم ما
از هر سر جدا شده، بگذار بگذرم
از زخم*های وا شده بگذار بگذرم
بگذار بگذرم که پُرم از گلایه*ها
آقا بیا که خسته شدم از کنایه*ها
امروز هم به یاد تو کم کم گذشت و رفت
مانند جمعه*های پر از غم گذشت و رفت
آری گذشت و باز نگاهم تو را ندید
فردا یکشنبه است؟ نه ؛ یک جمعه‏ی جدید!